دیری است در پی آنم که دم زنم
و آن دم که روی ماه تو بینم چه دم زنم؟
مسحور روی ماه تو گشتم به جان و دل
در بند دام روی تو ، از دل چه دم زنم؟

گر چه زبانم از مقال افتاده است ، لیکن دل در جنب و جوش است بیش از پیش . . . چه کنم که زیباییت بندی است در دم بر لغزش آن

من دل به تو دادم که دلت با دگری بود  
ما را ثمر عشق همان بی خبری بود

دلم از سکوت بیزار است
دلم از سکوت دلگیر است
دلتنگ است

دلم  آرزوی حرفی داشت
دلم آرزوی لبخندی
و امیدی به یک نگاه از تو   که بلغزد بر من

من و دل به کار خویشتنیم
تو و تن به جنگ خود با من 
و ندارم من ز دلت خبری
                       
که

نظری هست با منت یا نه !

 

بهار شد
بهار شد
زمین جوانه زد ز شور و شاد شد

صدای خس خس شکست برگ ، زیر پای عابران دگر برفت

این کنون

صدای صوت بلبلان ، پرندگان و رقصشان ز شاخه ای به شاخه ای
به دست خالق زمین و آسمان
خدای سرو ، خدای ناز و مهربان

دوباره
کوک شد . . .

دگر درخت خلوت خیال من
شکوفه ی بهار را
به لختی تن سیاه ونازکش
قبای تازه کرده است . . .

نگاه کن شکوفه را . . .
نگاه کن چگونه خنده می زند تو را . . .

بخند همچنان
و
شاد باش